Listopad dla Polski i konsoli Microsoftu był jednym z ważniejszych momentów. Po pierwsze Xbox 360 oficjalnie pojawił się na półkach sklepowych w naszym kraju, a po drugie wydano hit, który okazał się grą roku 2006 i parę miesięcy po premierze ciągle króluje na pierwszych miejscach rankingów. Mowa oczywiście o wspaniałym Gears of War, który - jak to się zwykło mówić - „wprowadza rozrywkę elektroniczną na nowy poziom” i chociaż brzmi to bardzo marketingowo, to jest to najprawdziwsza prawda. Trzy miliony sprzedanych egzemplarzy tej gry, to najwymowniejszy dowód jakości oraz uwielbienia ze strony graczy.
Marcus Fenix, jest bohaterem, którym kierujemy przez całą grę. Dopakowany, z licznymi szramami na twarzy, więzień musi ocalić świat przed groźnymi Locustami, którymi dowodzi paskudny i zły generał RAAM. Celem tej hordy jest wyniszczenie do cna rasy ludzkiej. Główny bohater odsiaduje swój wyrok w brudnym i ciemnym więzieniu, ale w związku z okolicznościami i tym, że jest niezbędny w roli ratującego świat, zostaje uwolniony przez Santiago. Czasy są takie, że nie ma czasu na wnikanie, kto za co odsiaduje. Każdy kozak musi wyjść na front i stawić czoła przeciwnikom. Tak właśnie dzieje się z Fenixem - zaraz po uwolnieniu dostaje gnata i uderza na gorące pole walki.
GoW jest TPP, w którym krew leje się hektolitrami. Gra nie bez powodu dostała od Pegi kategorie od 18-stu lat. Kolejne poziomy przemierzamy obserwując akcję z kamery zza pleców bohatera. Przemierzając kolejne poziomy z widokiem zza pleców bohatera i precyzyjnym celowaniu gdzie kamera osiada na barku bohatera, mamy okazję nacieszyć oko grafiką, którą zafundowali nam autorzy gry oraz znakomitą animacją. W grze mamy możliwość przyklejania się, przeskakiwania, uciekania, a to wszystko za pomocą jednego przycisku funkcyjnego. Gdy stoimy koło jakiejś przeszkody, ikona pokazuje co możemy wykonać w danym momencie. Wszystko dobrze dopracowano, a dzięki temu możemy swobodnie lawirować pomiędzy przeszkodami. Uciążliwym elementem okazuje się zafiksowana kolejność wykonywania poszczególnych czynności. Gdy zależy nam na czasie i biegniemy ile sił, bohater nie może od razu przeskoczyć przeszkody, tylko najpierw się przykleja i dopiero wtedy, po kolejnym wciśnięciu przycisku funkcyjnego, ją pokonuje. Jest to drobny minus, który w sumie można wybaczyć, ale taka sytuacja potrafi nie raz napsuć krwi.
Skoro jesteśmy przy gameplayu warto wspomnieć o interaktywności otoczenia. W tym wypadku jest ono znakomicie dopracowane - strzelając w kanapę po prostu ją rozwalamy, a gdy biegniemy nie zwracając na nic uwagi spychamy wszelkie małe przeszkody ze swojej drogi. Istnieją oczywiście także takie obiekty, w które można strzelać cały dzień i nic się nie stanie, ale trudno oczekiwać, aby w trakcie zabawy można było rozwalać dosłownie wszystko. Są także ruchome zasłony w postaci starych spalonych wraków samochodów, które bohater może pchać jednocześnie chowając się za nimi. Ten patent jest jednak „odgórnie” zaplanowany i występuje tylko tam, gdzie jest potrzebny. Dokładnie rzecz ujmując, pojawia się tylko wtedy, gdy do sforsowania jest trojka, czyli działko szybkostrzelne, które rozerwie każdego na strzępy. Szkoda, że z dobrodziejstwa przesuwania zasłon nie można korzystać nieco częściej, gdyż zaliczając kolejne etapy przekonujemy się, że przydałoby się to w wielu innych miejscach.
Pewnie wydaje się Wam, że to bezsensowna krwawa strzelanina, którą szybko da się ukończyć i to bez większego główkowania. Nic bardziej mylnego. Kolejne poziomy przechodzimy metr po metrze wykorzystując wszelkie przeszkody i umiejętności bohatera. Warto wspomnieć w tym momencie o SI. Jest zadowalające zarówno u naszych kompanów z drużyny jak i wrogów. Po prostu myślą i nie działają bez sensu. Inteligencję kolegów dostrzegamy na trudniejszych poziomach gry, gdy to z całych sił starają nas wyciągnąć z opresji. Podobnie jest z przeciwnikami, którzy sprawnie wykorzystują osłony, a gdy jest ich więcej przegrupowują się, zachodząc nas od tyłu. W grze oprócz Locustów są także mniej inteligentni Bumerzy, którzy używają ogromnych wyrzutni rakiet tylko po to, aby narobić jak największej zadymy. Oczywiście nie są tak trudni do załatwienia, na jakich wyglądają na pierwszy rzut oka. Wystarczy ich zapędzić w tzw. "kozi róg", a następnie przykleić granat i w nogi. Wymaga to nieco wprawy, ale po dłuższym obcowaniu z Gow, spokojnie jej nabędziecie.
Wracając jeszcze na moment do naszej grupy. W raz z Markusem stanowi ją czterech żołnierzy. W trakcie rozgrywki wielokrotnie otrzymujemy możliwość wyboru, którędy pójdziemy. W takim wypadku żołnierze dzielą się na dwuosobowe zespoły i wędrują wybranymi trasami. Co ciekawe nie jest to tylko zagrywka scenarzystów, próbujących nam wcisnąć jakieś niby fajerwerki, bo okazuje się, że grupy utrzymują kontakt wzrokowy i podczas opresji nawzajem sobie pomagają co urozmaica dodatkowo rozgrywkę.
Cele misji są dosyć proste, zniszczyć napierających Locustów, przejąć dany teren i uratować naszego kumpla. Świetna odskocznią od takich misji są zadania samochodowe. Jeden z przyjaciół kieruje pojazdem, gdy drugi strzela. Misja odbywa się nocą i wbrew pozorom nie ułatwia to zadania. Atakują nas ptaki podobne do wron, zwane Kryllami, które unieszkodliwić może tylko wiązka światła. W grze pojawiają się także „Tagi”, czyli ukryte loga GOW, które trzeba wypatrzyć i zebrać. Jest to absolutnie dodatkowe zajęcie, ale pozwala zdobyć trochę achivementów : )
W Gears of War nie ma apteczek i tym podobnych. Porostu gdy przyjmiemy na klatę za dużo ołowiu, kursor w postaci logo GOW robi się czerwony i należy się schować i odczekać. Bywa to dosyć trudnym zadaniem jeśli brakuje potężnych murów, a gdy liczba wrogów wzrasta mały słupek do ukrycia nie wystarczy.
Ekwipunek jest mały, ale w zupełności wystarczy. Dysponujemy takim cudem jak karabin z wbudowaną piłą mechaniczną, która przydaje się w bezpośredniej konfrontacji z wrogiem. Ten pomysł zasługuje na uznanie. Jeśli dopadniemy wroga w odpowiedniej pozycji, piła bez najmniejszego problemu przetnie go na eleganckie połówki. Widok takiej akcji jest odpowiednio emocjonujący. Kamera prezentuje nam wszelkie szczegóły, wszędzie wali krew, a dodatkowo pad wibruje, co daje złudzenie jakbyśmy faktycznie działali tą piłą. Dla speców w obsłudze piły pozostawiono bonus w postaci achivementu, który można zdobyć w multiplayerze właśnie za haratanie przeciwników tylko piłą. Co do pozostałego ekwipunku to mamy także: pistolet i karabin, który można odebrać martwym przeciwnikom oraz snajperkę z ogromnym zoomem. Amunicję oraz granaty zdobywamy standardowo, czyli zbierając je na swojej trasie. W tym miejscu wspomnę jeszcze o przeładowywaniu. Gdy w odpowiednim momencie przeładujemy broń dostaniemy na parę sekund mocniejsze naboje, które pozwalają rzecz jasna na szybsze położenie przeciwnika. Opcja szczególnie przydaje się w trybie MP, o którym za chwilę. Bardzo ciekawym dodatkiem jest tzw. „młot”. Działa on w ten sposób, że za pomocą celownika laserowego namierzamy przeciwnika, a satelita wysyła wiązkę laserową, siejącą niemałe spustoszenie.
Kończąc wątek gameplayu warto powiedzieć ile czasu zajmie nam ukończenie gry. W GOW mamy 5 dużych rozdziałów. Na każdy trzeba poświęcić około dwóch godzin, a na drugi, jako iż jest najdłuższy, około trzech. Nie można oczywiście zapomnieć o konieczności pokonywania bossów, a niektórzy z nich to twarde orzechy do zgryzienia i czasami trzeba kilku podejść, aby ich wreszcie ukatrupić. Całość to około dwunastu godzin zabawy. Jednak to nie koniec, świetnie przygotowany tryb wieloosobowy, zatrzymuje przy konsoli o wiele dłużej. Tak, tak - tryb multiplayer jest ważnym elementem tej gry, o ile nie najistotniejszym. Dużym plusem jest to, że producent nie próżnuje i ciągle wydaje nowe mapy, a nawet rodzaje rozgrywki!
Oprawa audio-wizualna. To najbardziej doceniany aspekt tej gry. Nowy silnik Unreal Engine 3 pokazuje co potrafi. Pięknie odwzorowane detale bohaterów i otoczenia cieszą oko. To niebo, ten odblask słońca, ta woda, te zniszczone lasy i bezdroża, wykonano tak perfekcyjnie, że nie można od nich oderwać wzroku. Nawet gorąca para, która wydobywa się z naszego gnata po serii w wroga jest dosyć istotnym szczegółem. Co tu dużo pisać, grafika jest piękna i nie tylko ja potrafię ją docenić - GOW w każdym konkursie na grę roku 2006 wygrywa w kategorii grafika. Z dźwiękiem jest podobnie i zasługuje on na najwyższe noty. Muzyka, efekty dźwiękowe i głosy poszczególnych postaci komponują się znakomicie z akcją obserwowaną na ekranach telewizorów.
Podsumowując, można powiedzieć, że Gears of War zasługuje na tytuł najlepszej gry roku. Wysoka inteligencja kolegów z oddziału jak i przeciwników oraz doskonale zaprojektowane poziomy i jeszcze lepszy tryb MP wciągają na długie godziny. Wszystkiego dopełnia świetny klimat zagwarantowany przez oprawę audio-wizualną. Bez cienia przesady można powiedzieć, że powinien ją mieć nie tylko każdy fan gier TPP, ale każdy wręcz posiadacz Xboxa 360.
+ Plusy
- świetna oprawa audio-wizualna
- klimat
- sztuczna inteligencja
- tryb multiplayer
- Minusy
- jakoś trudno wymienić :)
